Anne Gietema

Anne Gietema is geestelijk verzorger en projectleider suïcidepreventie. Als geestelijk verzorger werkt hij vooral in verpleeghuis De Enk en verpleeghuis ‘t Blauwbörgje

Gelijkwaardigheid

Ze is bij Lentis in behandeling. Ik spreek haar ongeveer eens in de drie àvier weken. Ze vertelt dat ze wil stoppen met de behandeling. Ze ziet de gesprekken niet langer zitten. Ik zie haar verontwaardiging. Ze vertelt dat ze er genoeg van heeft om steeds weer te merken dat ze als cliënt niet voor vol wordt aangezien. ‘Het is de toon!’, zegt ze. ‘De toon waarmee ze me laten merken dat mijn visie, mijn opmerkingen er niet toe doen!’

Gelijkwaardigheid en respect

‘Of soms ook die tussenzinnetjes, die me in de hoek duwen.’ Ze wordt nu zichtbaar boos. ‘Nu ik er over nadenk, ik doe er niet langer aan mee, ze kunnen de boom in!’
Tsja, het valt nog niet zo mee om cliënt te zijn. Gelijkwaardigheid en respect zijn belangrijke waarden voor cliënten. Ze gaan over bejegening, over de houding van hulp- en zorgverleners ten opzichte van cliënten en bewoners. In de stukken van de Directieraad gaat het over waardigheid en wederkerigheid. Ik denk dat die begrippen nog wel enige verdieping nodig hebben. Wat bedoelen we er mee? En hoe toetsen we deze begrippen? In hoeverre kan de cliënt echt meepraten over de behandeling of over de behandelaar?

No show

In een ander verband sprak ik met iemand van de Centrale Cliëntenraad. Die vertelde dat er in hun raad gesproken werd over no shows. De behandelaar wacht en er komt geen cliënt. Mogelijk zou daar een (kleine) boete op gaan volgen. Logisch, de behandelaar heeft tijd vrijgemaakt en als de cliënt dan niet komt opdagen, kost dat tijd en dus ook geld. In de praktijk proberen we dit al zo veel mogelijk te voorkomen, door cliënten soms een sms-je te sturen als herinnering aan de komende afspraak. Allemaal niks mis mee.
Vervolgens vroeg ik of dit nu ook andersom kon gelden: wat als de behándelaar niet op komt dagen? Of als die een uurtje van tevoren meldt dat de afspraak verzet moet worden? Hoezo gelijkwaardigheid als de cliënt wel moet betalen bij een no show en de behandelaar weg komt met een soms wat vaag verhaal over drukte en urgente(re) andere zaken? Het vermoeden werd geuit dat cliënten mogelijk vaker met no shows van behandelaren te maken hebben dan andersom… Of dat klopt heb ik niet met feiten gecheckt, maar ik ken wel de verhalen van cliënten die onverrichterzake terugkeerden naar huis of die thuis op een laat moment te horen kregen dat de hulpverlener niet kon komen.

Onze tijd is kostbaar

Mijn eigen actuele ervaring op de dag dat ik deze blog schrijf:
Een uurtje geleden ging ik spontaan bij een cliënt op bezoek. Die vertelt dat hij net op het punt van vertrekken staat vanwege een afspraak met zijn verpleegkundige. Hij vraagt of we iets later op de dag kunnen afspreken. Wat mij betreft prima. Na een kwartiertje word ik door deze cliënt gebeld: toen hij naar de verpleegkundige op zoek was, bleek die de afspraak te willen verplaatsen naar een dag later. Vanwege het thema van deze blog vraag ik hem of de verpleegkundige excuses maakte en wat de reden was van het uitstel. ‘De verpleegkundige deelde me mee dat het vandaag te druk was en dat daarom de afspraak niet plaats kon vinden.’ Mijn vage vermoeden is dat het vaker op deze manier gaat, met name –opnieuw mijn vermoeden- bij cliënten die langer bij ons in zorg zijn. Heel gemakkelijk worden afspraken eenzijdig afgezegd. Het idee daarachter: wij hebben het druk en de cliënt heeft alle tijd. Onze tijd is kostbaar, de cliënt kan wel wachten.

Wederkerigheid

Nog een laatste ervaring: op een woonafdeling is de wifi kapot. Er schijnt wel een signaal te zijn, maar van een echte verbinding is geen sprake. De cliënten hebben het aangekaart. De begeleider zegt dat hij ook geen idee heeft waar het aan ligt. Iemand anders suggereert dat er een deskundige moet komen. Dit duurt geen weken, maar al meer dan een maand. En natuurlijk gebruikt nog niet elke cliënt tegenwoordig wifi. Maar hoezo doen wij alsof dat voor cliënten niet zo van belang is? Heeft iemand thuis wel eens een paar dagen geen wifi….?

Gelijkwaardigheid is een nobel streven. En er zijn vast andere voorbeelden waar de bejegening uitstekend verloopt. Het mooie en soms echter ook het ongemakkelijke is, dat gelijkwaardigheid meestal in de kleine dingen, de kleine woorden, de kleine gebaren zit. Daardoor lastig hard te maken. Overigens wel hoorbaar: als je zo nu en dan aan cliënten vraagt hoe ze dit ervaren, krijg je vaak heldere antwoorden.

Anne Gietema

Anne Gietema is geestelijk verzorger en projectleider suïcidepreventie. Als geestelijk verzorger werkt hij vooral in verpleeghuis De Enk en verpleeghuis ‘t Blauwbörgje

6 reacties

  1. Rudi Touw schreef:

    Mooi geschreven, vwb de wifi, er schijnt een cliënten pc besmet te zijn en die kunnen “ze” niet vinden en daarom is alle wifi gast uit de lucht. Mocht dit zo zijn bij wifi lentis was het geklaag niet van de lucht. Groet vanaf een heerlijke camping in Frankrijk.

  2. Michael schreef:

    Wat betreft dat internet. Ik heb zelf in deze woonvorm gewoont en het is nooit fatsoenlijk geweest. We hebben echt maanden zonder internet gezeten of met internet waar je je bankzaken niet eens mee kon regelen. Misschien gaat het nu wel over een besmette pc maar in het verleden bleek het na 4 weken dat iemand een stekkertje niet terug in het stopcontact had gestoken. Er is elke keer wel weer een nieuw smoesje en ondertussen worden er steeds weer halve oplossingen voorgeschotelt.

  3. Gerrit schreef:

    Wat betreft het verschil tussen hulpverlener en client gebeurde mij het volgende. Ik melden mij op een dag morgens af omdat ik echt ziek was. De reactie van de secretaresse was; dat gaat u geld kosten, u had 24 uur van tevoren moeten bellen. Ik zeg tegen haar, hoe moet ik dat doen, als ik op dezelfde dag ziek wordt. Later heeft mijn hulpverlener gebeld en hebben we even gepraat en zodoende was het geldkwestie van de baan.
    Wat overkomt mij een paar week later. Ik zit in de wachtkamer te wachten en na een kwartier ben ik maar gaan informeren waar mijn hulpverlener was. Hij bleek ziek te zijn. Op mijn vraag of ik nu ook betaald werd, omdat ik voor niets gekomen was kreeg ik als antwoord, dat is niet aan de orde.
    Hoezo gelijkheid hulpverlener en client.

  4. Judith Boezeman schreef:

    Kleine vraag wie kan er met mij praten over hoe het is om posttraumatische stress en hsp en Stemmingwswisselingen te hebben en hoe daar in het aardse praktijkleven mee om te gaan email mij ajb groet Judith Boezeman

  5. Judith Boezeman schreef:

    Mag ik via email heel graag, wel contact met u Meneer Gietema die geestelijk verzorger die ook preventief te werk is? Alvast dank voor uw te geven antwoord hoop ik aan ij groet Judith Boezeman tot zover mijn vragen op deze site super goede site ook hel goed met braille en spraak te besturen via mijn eigenlaptop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Feedback