Martin Sitalsing

Martin Sitalsing is voorzitter van de Raad van Bestuur van Lentis. Hij is graag maatschappelijk actief en zoekt ook in zijn werk steeds naar de maatschappelijke verbinding.

Kind van de rekening

De discussie over de wijze waarop de decentralisatie van de jeugdzorg naar de gemeenten vorm krijgt, laait weer behoorlijk op. Inhoudelijk is het goed te volgen dat we kinderen in hun eigen omgeving willen laten opgroeien, dat we het netwerk beter moeten benutten en de eigen regie van het gezin leidend is. Met deze uitgangspunten is het logisch de zorg bestuurlijk zo dicht mogelijk bij het gezin vorm te geven.

DE centralisatie in plaats van decentralisatie

Deze inhoudelijke redenering blijkt slechts de neus van een kameel te zijn zonder te beseffen dat er nog een hele bult achteraan komt. En die bult is de financiële prikkel die achter dit verhaal schuilgaat. Onder het mom van de inhoudelijk decentralisatie worden de gemeentelijke budgetten zwaar gekort en komen zij in de knel te zitten bij de inkoop van zorg. En in plaats van een decentralisatie is er eerder sprake van DE centralisatie. In die zin dat de centrale overheid uiteindelijk de budgetten bepaalt, maar niet verantwoordelijk is voor de uitvoering, dat de inspectie vanuit een landelijk kader beoordeelt of de zorg aan de juiste kwaliteitseisen voldoet, er samenhang is met landelijke zorgverzekeraars die hun eigen domein afbakenen, met een justitiële kolom die landelijk wordt aangestuurd. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Hoezo decentralisatie?

Zand in de ogen

Zand in de ogen met als grote opgave terugbrengen van de zorgbudgetten, waar we op dit moment maatschappelijk nauwelijks de pijn van voelen. Het zijn vooruitgeschoven kosten waar een toekomstig kabinet mee opgezadeld wordt. Defensie is daar een mooi voorbeeld van. We hebben het defensiebudget fors teruggeschroefd zonder na te denken over de consequenties op lange termijn. Er moet mogelijk een minister aftreden omdat ernstige tekortkomingen zijn geconstateerd als gevolg van de bezuinigingen in de afgelopen jaren…

Kinderen hebben geen stem

Kinderen hebben geen serieuze stem in het politieke debat. Iedereen zegt het belangrijk te vinden, maar het heeft nauwelijks effect. De kwetsbare ouders zijn niet in staat om de boodschap over het voetlicht te brengen. Schaamte speelt daar een belangrijke rol bij en daarnaast wil men kwetsbare kinderen niet publiekelijk inzetten in het debat omdat ze het risico open nooit meer van het stempel af te komen. Jeugdpsychiaters die zich uitspreken worden onvoldoende gehoord.

Oog voor ouderen

Bij ouderen is dat anders. Zij hebben Hugo Borst. Hij kwam in aanraking met de verpleegzorg door zijn dementerende moeder. Hugo vertaalde zijn verontwaardiging over de bezuinigingen in de zorg in een manifest voor verpleegzorg en krijgt prima gehoor in de politiek. Zeker als de ouders van de verantwoordelijke staatsecretaris net ook onderwerp van het debat zijn geweest. Het legt de ouderenzorg geen windeieren. Een kwaliteitskader voorzien van een pot met geld waar je u tegen zegt. Een Kamer die dan quasi verontwaardigd reageert op de extra kosten die daaruit voortvloeien zijn kenmerkend voor het niveau waarop de discussie wordt gevoerd. Op emotie en nieuwsgaring.

Een Hugo voor de jeugdzorg

Het wordt tijd dat er een type als Hugo Borst opstaat die zich echt zorgen maakt over het lot van de vele kinderen die zorg tekortkomen om veilig en gezond op te groeien. Kennelijk is dat de enige manier om de boel eens flink wakker te schudden.

Martin Sitalsing

Martin Sitalsing is voorzitter van de Raad van Bestuur van Lentis. Hij is graag maatschappelijk actief en zoekt ook in zijn werk steeds naar de maatschappelijke verbinding.

1 reactie

  1. Irene Shriki schreef:

    Heel erg goed verwoord, dank je wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Feedback