Nynke Wielinga

Nynke Wielinga is als ervaringswerker verbonden aan FACT Centrum in de stad Groningen en als coördinator aan Bureau Ervaringsdeskundigheid Lentis (BEL).

Mijn ode aan de AT

December 2013

“En hier aan je rechterhand heb je de AT.” Ik schuifel voorzichtig verder en vraag wat de AT is. “Dat is de activiteitentherapie, daar kun je elke dag ook even heen.” Ik werp een blik naar binnen en voel gelijk de weerstand in mijn hele lichaam. Ik zie overal kleurtjes, lapjes, papier, stiften, koffiebekers en schilderijen. Nee, dit is helemaal niet goed voor me: Nynke knutselt niet. Ik ben immers helemaal niet creatief. En daarmee werd een groot en hardnekkig misverstand over de AT geboren.

Ik nam deze weerstand mee naar de afdeling waar ik was opgenomen in de kliniek. Voor mij werd gelijk duidelijk dat ik zelfs niet goed genoeg ben voor de kliniek: ik kan immers niet knutselen. Dag na dag zag ik afdelingsgenoten naar de AT gaan, maar ik bewoog niet. Het was winter dus iedereen was bezig om een muts te maken. Ik zag trotse gezichten wanneer iemand een muts af had en ik hoorde de oprechte complimenten van de verpleging over hoe mooi de muts was. Na een poosje werd ik ook meer gestimuleerd om van de afdeling af te komen en even naar de AT te gaan. Ik ging niet. Pas toen een verpleegkundige met mij meeging naar de AT, wou ik de sprong wel wagen.

Ik stapte naar binnen en werd gelijk warm opgevangen door de medewerkers daar. Ik vertrouwde de verpleegkundige toe dat het goed was, dat ik me zou redden: het voelde goed. Ik kreeg een rondleiding op de afdeling en uitleg over alles wat mogelijk was tijdens de activiteitentherapie. En tot mijn grote verbazing mocht je ook naar de AT om gewoon een kopje koffie te drinken, een krantje te lezen of een puzzel te maken. Maar ongeacht wat ik er ook ging doen: ik was er zo welkom! En dat gevoel was zo fijn. Ik ging steeds vaker naar AT, het werd een veilige plek voor mij. Een plek waar ik even niets hoefde, een plek waar ik even geen ingewikkelde gesprekken hoefde te hebben over mijn kwetsbaarheid of medicatie, een plek waar ik gewoon mocht zijn wie ik op dat moment was, een oase in een grote woestijn. En dat kwam vooral door de medewerkers met hun luisterende oren, eindeloze geduld en een immer aanwezige positieve instelling. Tijdens mijn opname hebben zij soms voor mij het verschil kunnen maken tussen goede en slechte dagen en daar ben ik ze nog steeds dankbaar voor.

April 2020

Het is crisis. Corona-crisis welteverstaan. De ervaringswerkers van Lentis steken de koppen bij elkaar: waar binnen de organisatie kunnen wij van toegevoegde waarde voor onze cliënten zijn nu onze gewone werkzaamheden deels stilliggen? Een van de dingen was verruimde openingstijden van de chat. Langzaam maar zeker namen de hoeveelheid digitale gesprekken hier toe en bewees de chat tijdens de crisis zijn waarde. Een ander ding was ondersteuning bieden in de kliniek Groningen. Met name op de AT was behoefte aan medewerkers. En dus keerde ik terug naar de AT. Nu niet als cliënt maar als medewerker en ik beloofde mezelf dat ik zou proberen om net zo’n positieve en welkome houding te hebben als de AT-medewerkers ook hebben. AT is voor cliënten soms de enige plek binnen de kliniek waar ze even niets hoeven, waar je koekjes kan bakken en waar je knuffels kunt maken. AT is de plek waar dat schilderij of die muts niet het doel is, maar een middel om je tijdens je opname verder te ontwikkelen op meerdere gebieden.

En terwijl ik daar twee dagdelen per week op de AT zat kwam ik er achter wat het eigenlijk inhield om AT-medewerker te zijn. Mijn bewondering voor de echte AT medewerkers groeide alleen maar meer: want zij weten echt alles. Van het opzetten tot breisteken tot het recept van boterkoek en van het samen kijken naar manieren van daginvulling tot het leren aangeven van grenzen. En misschien wel de grootste gave die zij bezitten: geduld. Ze luisteren geduldig, herstellen geduldig voor de vijfde keer een haakwerkje en nemen geduldig de tijd voor je om te kijken wat je na de opname zou kunnen doen. Bij AT werk je onbewust aan zoveel vaardigheden: ontwikkelen van structuur, omgaan met energie en belastbaarheid, verwerking (bijv. rouw en verlies), verbeteren van de concentratie, plannen, kijken naar studie/arbeidsmogelijkheden en je krijgt meer zicht op wat jij nu wilt.

Mijn respect voor de AT-medewerkers is alleen maar gegroeid. Misschien zijn zij wel het meest onderschat binnen de organisatie. AT betekent voor de cliënt meer dan knutselen alleen en kan voor hen het verschil maken. Elke dag weer. En dat telt volgens mij het meest.

Nynke Wielinga

Nynke Wielinga is als ervaringswerker verbonden aan FACT Centrum in de stad Groningen en als coördinator aan Bureau Ervaringsdeskundigheid Lentis (BEL).

3 reacties

  1. Lauy jansen schreef:

    Wat een prachtig en respectvol verhaal Nynke. Ik heb jarenlang als aktiviteitenbegeleider gewerkt. Je omschrijft de waarde van een AT zoals deze bedoeld is.

  2. Nienke rooseboom schreef:

    Wauw, zo mooi!! Wat mooi dat jij je eigen ervaring zo weer kan inzetten voor cliënten, echt respect!

  3. Anton Roerdink schreef:

    Mooi verhaal en geschreven Nynke!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Feedback