Marlieke de Jonge

Marlieke de Jonge is overlevingskunstenaar en praktiserend patiënt bij het CIP, werkzaam als stafmedewerker empowerment bij Lentis

Het recht en de realiteit

Misschien weet u het al, maar de wereld is onrechtvaardig. Je kunt er dus gif op innemen dat Justitie bij die prijs inbegrepen is. Mij heeft de samenleving formeel voor gek verklaard door middel van een RM (rechterlijke machtiging).
Zo’n machtiging is geen autonome beslissing van een rechter of psychiater, maar een signaal van de BV Samenleving & Co: ‘Grens overschreden, je hoort er niet meer bij’.
Het is best lang geleden, maar ik herinner me die episode in mijn leven nog in alle details. De verwerkelijking van een surrealistische film die je allang in onmacht aan ziet komen en toch nog verrast. Zo verlies je dus vrijheid en regie over eigen leven – het noodlot voltrekt zich.
Vrijheidsbeneming is een buitengewoon ingrijpende ervaring, maar ik hoed mij voor grote woorden en emoties. Het is deel van een groter drama.

Terug naar de realiteit

Terug naar de realiteit
Ik weet de formele procedure rond een RM. Maar heb ik een tweede psychiater gezien? Nee.
Advocaat toegewezen gekregen? Nee.
Rechter gesproken? Nee.
Mag dat allemaal zomaar? Waar blijft de rechtspositie van deze patiënt? Simpel: nergens.
Was de patiënt misschien zo psychotisch dat ie het allemaal gemist heeft?
In dit geval niet het geval.
Het toeval wil dat ik juist reuze redelijk uit beeld schaats. Een buitenstaander ziet het niet.
Ik klep me altijd overal uit, vooral als ik niet meer stuur wat ik zeg. Dat weet mijn psychiater – weet de rechter niet.
Mijn psychiater is niet het bestwil-typje. ‘Moet je maar niet zo stom doen’, kapt hij mijn verontwaardiging af. Dat is niet begripvol, maar wel duidelijk. Hij heeft me ook eindeloos gewaarschuwd mijn destructieve praktijken te stoppen. Maar ik beleef ze zelf niet zo en gok erop dat grote mensen toch nooit doen wat ze zeggen.
Hij dus wel.
Hij spuit me plat.
Dat weet de rechter niet. En ik vraag me af of hij het had willen weten: -25 kilo in de isoleer is horizontaal niet meer overtuigend zelfbeschikkend. Ik maak hem niet bewust mee. Hij mij ook niet.

Vernietigend kwaad

Eigenlijk heb ik me daar nooit druk om gemaakt. Ik ben vooral ontzettend vernietigend kwaad. Dus krijgt mijn psychiater de volle laag, tenslotte heeft hij de RM geregeld en mij dat niet van tevoren zo gezegd. En ook niks over isoleer- en dwangbehandelingen die er in één adem aan gekoppeld worden. Dat mag helemaal niet! ‘Nee, maar wat had jij gedaan in mijn plaats?’, zegt hij nuchter.
Stik! Hetzelfde waarschijnlijk. Hoewel… vast niet die dwangbehandeling! Dat is mishandeling!
Wat dan? Alternatief?
O stik, driewerf stik.
Dreigen met een RM en/of gedwongen ingrijpen in mijn exit-strategie is vragen om weglopen met ‘objectief gezien’ 0,0 overlevingskansen.
Van een gesloten afdeling ontsnappen is een makkie, uit de isoleer een kunst.
Een slimme patiënt met ruim isoleer-ervaring wacht echt niet af!
Ik ben een veel te slimme zwerfkat voor de psychiatrie, dus bij mij gaan alle rechtspositionele ontsnappingsroutes ruim benut worden. Hartelijk dank, dames en heren juristen voor de mazen in het net.
Slimme patiënten selecteren helaas verstandige psychiaters, voor zachtgekookte eitjes en protocol-psychiaters hebben we nu eenmaal geen respect: die kun je programmeren.
Verstandige ‘psychs’ saboteren contraproductieve wetsregels. Maar met een verhaal!
Een verhaal dat ze ook en eerst met hun patiënt delen en daarna desgewenst met de rechter. Dat is eerlijk. Net zo eerlijk als de realiteit van een samenleving die soms knap onrechtvaardig in elkaar zit.

Unieke verhalen

Onrecht en onmacht brei je niet recht met rechtsregels uit een ‘should-be-society’.
Tussen het Recht en de Realiteit zitten mensen en hun unieke verhalen die de vele gezichten van de werkelijkheid vertellen. Elkaar die verhalen vertellen lost het onrecht niet op, maar verzacht veel pijn. En – minstens zo belangrijk – voorkomt nog meer beschadiging van eigenwaarde.

Afspraken maken

Gedwongen hulpverlening is eigenlijk 7 bruggen te ver. Met mensen/patiënten die een ‘cyclisch crisispatroon’ leven is het voor alle partijen lonend om ruim van tevoren afspraken te maken. Dat geeft enige controle over te verwachten controleverlies, verstandige kansberekening.
Zelf heb ik veel houvast aan een zelfbindingscontract, een communicatiemachtiging, een crisisplan en andere wederkerig bindende hulpafspraken.
Ik heb ze nodig bij gebrek aan ingebouwde grenzen. Vooraf overleggen en onderhandelen maakt van mij geen volgzame patiënt, wel een waardevolle en betrouwbare teamplayer.
Dat is wie ik wil zijn. Ik wil meespelen als actor, niet meegespeeld worden als slachtoffer, patiënt of voetbal. Dat is het doel en dat is mijn winst. Daarom ben ik een echte polder-patiënt geworden. Mijn leven hangt veilig in een vangnet van omgekeerde euthanasie-verklaringen. Zodat mijn vrienden en belangrijke anderen rustig kunnen slapen en ik ze niet verlies onderweg.
Dat vind ik toevallig super-belangrijk: ik wil niet alleen leven.

Moraal van het verhaal

En nu de moraal van dit verhaal.
Soms geven rechtspositionele regels rond gedwongen hulpverlening een patiënt de ruimte die hij/zij nodig heeft voor iets van eigen sturing.
Maar soms laat je een patiënt daarin verzuipen. Dan moet je noodgedwongen over de regels van Justitie heen durven werken, de ruimte in de regels benutten. Met een verhaal. Niks aan te doen.
De werkelijkheid laat zich nu eenmaal niet in een blauwdruk vangen.

 

Marlieke de Jonge

Marlieke de Jonge is overlevingskunstenaar en praktiserend patiënt bij het CIP, werkzaam als stafmedewerker empowerment bij Lentis

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Feedback