Oude vrouw in groene trui schrijft

“Gewoon doen, dan lukt het wel” – Frouk

Haar rollator doet niet alleen dienst als loophulp, maar ook als bijzettafel en transportmiddel. Kopjes thee, glaasjes water en haar handtas worden allemaal zorgvuldig op de rollator rondgereden. De kamer van Froukje is zo ingericht dat ze overal makkelijk bij kan met haar rollatortafel.

Los lopen vindt ze eng, want ze is bang dat ze valt. “Soms moet het een klein stukje. Dan zeg ik tegen mezelf: kom op Frouk. Je kan het. Gewoon doen. En dan lukt het ook wel.”

Twintig jaar getrouwd

Froukje is hier een half jaar geleden komen wonen. Haar man verhuisde onlangs naar een aanleunwoning vlakbij. “Ik ben al twintig jaar getrouwd” vertelt ze trots, met glinsterende ogen. “Ik leerde mijn man kennen in een opvangpension. Hij stond daar zomaar in de gang. Hij zei iets en ik dacht: wat een mooie stem. Hij kan praten als brugman, een echte Rotterdammer. We trouwden een jaar later.” Hij mist haar. Hij vindt het moeilijk alleen. “We zien elkaar elke dag hoor. Daar verheug ik me elke keer weer op. En op zaterdag blijf ik een nachtje slapen. We luisteren muziek, kijken televisie. Het is een wonder dat we zo dicht bij elkaar wonen. Zo zie ik het.”

“Het is hier goed”

Thuis ging het niet meer. Froukje had veel verzorging nodig en dat lukte haar man niet goed alleen. Bovendien vereenzaamden ze. Nu wonen ze niet meer samen, maar wel omringd met mensen,  leuke activiteiten en de goede zorg. “Het is hier goed. Ik moest wel wennen, maar dat lukt wel. Vier ochtenden per week doe ik mee aan een activiteit. Ik ben nu al weken bezig met een mandala kleuren, bijvoorbeeld. Vind ik hartstikke leuk.”

Eenzaam

Aan de muren van haar kamer hangen iconen, foto’s en posters. In de vensterbank staan potjes met net te droge bloemen. “Alles heeft betekenis voor me. Ik vind het een heel fijne kamer. Maar soms ben ik wel eenzaam ’s avonds. Dan bel ik de verpleging en vertel ik wat ik aan het doen ben. Dan zeggen ze dat ik daar niet voor hoef te bellen. Maar ik wil gewoon een stem horen. En dan mag het, als ik het maar niet te vaak doe.”

Een doorzetter

Overdag is er genoeg te doen. Froukje krijgt vaak dames op bezoek, of ze gaat zelf op bezoek. Ze drinkt graag gezamenlijk koffie beneden en eet elke dag in het restaurant met de anderen. Maar een uitdaging was het verhuizen wel. Froukje moest ineens veel meer zelf doen dan toen ze nog samenwoonde met haar man. Ze neemt nu zelf de tafel af, probeert haar eigen was te doen en gaat heel soms naar buiten. Ook moet ze zelf de zak van haar katheter legen. Voor haar een zware opgave en dat brengt veel onrust met zich mee. En toch doet ze het. Stap voor stap. “Ik ben een doorzetter. Ik vind het heel moeilijk, maar doe het toch. En ik kan het goed, dat zeggen ze hier ook. Dat ik het goed doe.”

Froukje had een turbulent leven, zegt ze zelf. Ze heeft veel meegemaakt en werd vaak opgenomen. Nu is ze rustig. Geniet ze van haar lieve man vlakbij en haar mooie kamer. Ze komt tot rust, maar vindt sommige dingen ook nog eng. “Dan zeg ik tegen mezelf: Frouk, doe maar gewoon alsof je gek bent. En dan komt het goed.”

Disclaimer

De ervaringsverhalen op deze site zijn allemaal van cliënten of oud-cliënten. Om privacyredenen maken we gebruik van gefingeerde namen en foto’s. De teksten en verhalen zijn voortgekomen uit het boekje ‘Hamrikheem’ met dank aan Minke Haveman / MNKE.

Feedback