Oude vrouw geeft bloemen water

Het verhaal van Dinie

Aan haar eettafel zit een grote pop, wel een halve meter hoog. Dof, blond haar en grote, blauwe poppenogen. Van haar moeder geërfd. Net als de theepot en nog wat andere spulletjes. Het bankje niet. Die kreeg ze van haar jongste broer. Ze vindt het niet de allermooiste bank, maar je moet tevreden zijn met wat je krijgt.  Ze is blij met haar appartement, maar zou nog wel een mooi kleurtje op de muur willen. Welke? Dat weet ze nog niet.

Bezoek

Dinie woont al drie jaar in het Hamrikheem in Groningen. En het bevalt haar goed. Al heeft ze niet echt een vriendin, dat vindt ze wel jammer. “Er is net een nieuwe mevrouw aan het proeflogeren. Als zij aardig is, nodig ik haar misschien wel uit voor een kopje thee.” Ze krijgt wel eens bezoek van haar broers, maar andere bewoners komen niet vaak langs. En dat vindt ze niet zo erg. Ze houdt er van om alleen op haar kamer te zijn. Ze kijkt graag televisie, maar alleen ’s avonds. Behalve als er schaatsen op is, dan gaat de televisie ook overdag aan. Voor de gezelligheid gaat ze wel vaak beneden koffie drinken en eet ze graag in het restaurant. “Dan kan ik komen en gaan wanneer ik wil.”

Zelf de boodschappen doen

“Wat je zelf kan doen, moet je hier zelf doen en dat gaat prima. Ik maak sowieso liever in m’n eentje schoon dan met hulp. Ze verschonen wel mijn bed, dat lukt me niet meer.” Dinie gaat soms naar buiten. Naar de Plus of de sigarenboer. Als het waait, vindt ze dat spannend. “Ik ben bang dat ik val, dat is wel eens gebeurd. Dan zeg ik dat ik even moet doorzetten. En dan gaat het gewoon goed.” Ze doet niet meer al haar boodschappen zelf: “In het begin wel. Maar ik rook. Ik kocht alleen maar sigaretten en geen eten. Dat kregen ze door. Nu krijg ik minder geld per week en brood van hier. Dat gaat beter.”

Leuk leven

Ze heeft een leuk leven hier, zegt ze. Er zijn veel activiteiten waar ze aan meedoet. Gymnastiek, knutselen, maar niet het koor. Ze had het leuker gevonden als ze alleen had kunnen wonen, dat wel. Ze woonde jarenlang in ziekenhuizen en dat was niks aan. Hier is het beter en alleen wonen kon gewoon niet.

Een vriend

Wat ze nog mist? Een vriend. Een leuke man om mee te kletsen of de stad in te gaan. Ze houdt van sportieve, aardige mannen. Uiterlijk is minder belangrijk. “Ik zie hier wel eens een leuke man. Maar dan kijk ik naar de ringvinger en denk ik: mis. Jammer. Maar daar begin ik niet aan.

Ik wil niet ten koste van iemand anders gelukkig worden. Ik wacht wel gewoon tot ze naar mij toe komen. Zo hoort dat.”

Disclaimer

De ervaringsverhalen op deze site zijn allemaal van cliënten of oud-cliënten. Om privacyredenen maken we gebruik van gefingeerde namen en foto’s. De teksten en verhalen zijn voortgekomen uit het boekje ‘Hamrikheem’ met dank aan Minke Haveman / MNKE.

Feedback