"Ik durf weer in mezelf te geloven. Ik ben goed zoals ik ben”
Jonge man buiten

Het verhaal van Fedde

Dit is het verhaal van Fedde. Van buiten altijd vrolijk, maar verdrietig van binnen. Met zijn grapjes en zorgzaamheid voor anderen is hij ontzettend geliefd. Maar niemand weet écht hoe hij zich voelt. Hij stelt de ander altijd voorop maar cijfert zichzelf weg.

Gelukkig geen ‘Hoe-gaat-het-met-jou?’

Klamme handen. Een schichtige blik. Met trillende mondhoeken probeer ik lachend mijn angst te verbergen. Ze ziet het en wil me gerust stellen. Met één blik zegt ze: het is goed. Wees welkom, ik ben heel erg blij dat je er bent. Dit was tijdens mijn eerste gesprek met een psycholoog. Voor het eerst dacht ik aan mijzelf. Maar nog belangrijker: mijn eerste vraag om hulp ooit.

Nu gaat het om mij

Voor het eerst in mijn leven gaat het in een gesprek om mij. Om mijn gevoel, beleving, gedachten. Ik ben vaak bang, bang dat anderen mij niet goed genoeg vinden. Bang tekort te doen. Ik heb me aangeleerd om me voortdurend aan te passen aan anderen. Hierdoor denk ik nooit aan mezelf en cijfer in mezelf altijd weg. En aan het einde van de rit, ga je hieraan onderdoor.

Niemand kent mij écht

Ik ben als een kameleon. Een prachtig kleurrijk persoon aan de buitenkant. Maar niemand kent me écht, niemand weet hoe ik mij van binnen écht voel. Met mijn grapjes, attente opmerkingen en zorgzaamheid ben ik geliefd. Ik zorg in elk contact dat de ander centraal staat. Lief zijn voor anderen is mijn schild. Zo dichtbij de ander, maar zo ver weg van mezelf.  Eenrichtingsverkeer. Het maakt me somber. Want het blijkt een doodlopende weg; maar omkeren durf ik niet.

Ik ben goed zoals ik ben

In de therapie leer ik stap voor stap dat ik er mag zijn. Ik ben goed zoals ik ben, ik moet meer van mezelf leren houden. Als huiswerkopdracht moesten mijn vrienden een brief voor mij schrijven. Allemaal schrijven ze in eigen woorden:  ‘Je bent zo’n mooi mens. Ga dat zelf nou ook geloven. En weet dat je ook bij ons kwetsbaar, boos of klein mag zijn.’

Ik geloof weer in mezelf

Ik leer meer verbinden, en ervaar hoeveel waardevoller en echter de contacten werden. De laatste sessie is voor mij het kersje op de taart. Voor het eerst begin ik bij aanvang niet met: ‘hoe gaat het met jou?’. Maar begin ik uit mezelf over mezelf te praten. Openhartig en ongeremd. Ik voel de ruimte volledig mezelf te zijn. In al mijn kleuren mag ik aanwezig zijn. Ik geloof weer in mezelf.

Feedback