‘Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en hulp gezocht.’
Vrouw met hoed in veld met klaprozen

Leven met anorexia, het verhaal van Marieke

“Na jarenlang geleefd te hebben in een wereldje van mij en mijn eetstoornis, waarbij naast mijn werk geen tijd was voor leuke dingen met vrienden en familie, werd voor mij bepaald dat het niet langer zo kon.” Ik werd opgenomen in het ziekenhuis, omdat het fysiek erg slecht met me ging.

Ik leefde op het randje van de dood, al had ik dat zelf nog niet in de gaten. Toen ik werd ‘stil gezet’ in het ziekenhuis kwam ook bij mij het besef: ik kon er niet langer onderuit. Ik moest mijn omgeving vertellen hoe het echt met me ging. Ik moest hen vertellen over mijn eetstoornis. Het herkennen van je eetstoornis is de eerste stap in het genezingsproces. Herkennen had ik inmiddels gedaan, maar er van af willen kwam nog niet in mij op. Kaartjes, bloemen, bezoekjes en heel veel steun van mijn naasten hielden me op de been in de periode in het ziekenhuis. Ik wilde dit niet langer, ik wilde weer leven, genieten van de leuke dingen en niet overal over na hoeven te denken. Er moest iets veranderen. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en hulp gezocht. Ik hoorde over de kliniek in Groningen en heb gebeld, al snel kon ik terecht voor een kennismaking. Hoewel ik bij het horen van de regels klamme handen kreeg, heb ik het toch gedaan. Ik heb me aangemeld. Twee maanden later kon ik terecht.

De behandeling

Ik stapte de kliniek binnen en stelde me voor: ‘Ik ben Marieke en ik kom hier voor zes weken”. Hier werd lacherig over gedaan, ik begreep niet waarom. Nu begrijp ik waarom; zes weken werden zes maanden. Ik zag de ernst van mijn eetstoornis niet in. Ik wist zelf al jaren dat ik een eetstoornis heb, maar dacht er ook zo weer van af te zijn. Helaas was dit niet het geval. Ik zag erg op tegen de klinische opname en wilde zelfs op het laatste moment nog terugkrabbelen. Ik ging mijn eerste angst aan, ik wist totaal niet wat ik moest verwachten van de opname. Ik moest de controle over mijn leven uit handen geven. Er zou voor me bepaald worden wat ik ging eten, hoeveel ik ging eten, wanneer ik ging eten en dat ik zou aankomen.

Inzicht in de eetstoornis

Na een aantal weken merkte ik dat de structuur van het eten me goed deed, ik kon helderder denken, was minder in gedachten, voelde me fysiek steeds beter en begon me steeds meer thuis te voelen. Tevens merkte ik aan mezelf dat ik het ontzettend fijn vond om in een groep te zitten met mensen die hetzelfde “probleem ” hebben als ik. Ik was niet de enige, er zijn mensen die me begrijpen. Dit gaf eigenlijk een opgelucht gevoel. Ik leerde de eetstoornis van de anderen kennen waardoor ik ook inzicht kreeg in mijn eigen eetstoornis. Ik kon onderscheid maken tussen mijn “gezonde volwassene en de eetstoornis”. Hierdoor werd ertegen ingaan ook steeds makkelijker. Aankomen bleef daarentegen nog wel steeds lastig en ging ook erg moeizaam, uiteindelijk is ook de verandering van je lichaam gemakkelijker te accepteren, hoewel het nog altijd een moeilijk punt is in mijn leven.

Weer leren eten

Tijdens mijn opnameperiode heb ik weer leren eten, ben ik uitdagingen aangegaan en mijn “verboden te eten lijstje” bestaat niet meer. Bang zijn voor “lekkere ongezonde” producten, je schuldig voelen na het eten van iets lekkers en de drang om te bewegen wanneer ik gegeten heb blijkt niet nodig te zijn. Ik kan weer zelf keuzes maken in wat ik lekker vind, de eetgestoorde gedachtes zijn nog niet verdwenen, maar blijf ik relativeren en tegen mezelf zeggen dat het “goed is”. Hoe vaker je uitdagingen aangaat en blijft herhalen, hoe makkelijker het gaat. “Of je van je eetstoornis af kan komen in de kliniek?” Jazeker kan dat, ik heb veel mensen zien komen en gaan en veel zijn goed terecht gekomen. Het belangrijkste is dat je het wilt, dat je je angst aan durft te gaan, je doelen goed voor ogen houdt en hulp durft te vragen.

Het beste besluit in mijn leven

Ik kan iedereen met een eetstoornis die er écht van af wil aanraden om zich aan te melden bij de kliniek voor eetstoornissen, van PsyQ Lentis in Groningen, het is mijn beste beslissing in mijn leven tot nu toe geweest. Ik weet weer wie ik ben, sta weer met beide benen op de grond en ik sta stevig in mijn schoenen. Ik ben positief, het leven lacht me weer toe en durf weer te dromen over de toekomst, ik ga er iets moois van maken!

Feedback