Oude vrouw achter rollator

Mijn man Jan – Verhaal van Fien

“Ik heb gewoon de zenuwen. Mijn moeder had het, mijn dochter heeft het. Dus ik kan niet meer thuis wonen. Ik laat niet mijn man op mij passen, dat trek ik niet. Wij zijn gelijkwaardig. In het begin vond ik het moeilijk, maar ze hebben het uitgelegd en nu begrijp ik het. Ik ben een vrouw met een slecht zenuwgestel.”

Jan

Fien is al heel lang getrouwd. Haar man Jan komt drie keer per week langs en iedereen in het Hamrikheem is dol op hem. “Hij brengt rust, ook aan de koffietafel als er wel eens een ruzieachtige sfeer is. Ik ben altijd blij als hij even langskomt, al is het ook wel moeilijk als hij gaat. Wij krijgen een nieuwe keuken in ons huis, maar dat kan ik dus helemaal niet zien. Ik heb me er bij neergelegd.”

Nick en Simon

De wanden van haar kamer hangen vol met tekeningen, posters en foto’s. Vooral van Nick en Simon. “Daar ben ik fan van, ja. Een beetje meer van Nick, die is net iets mooier vind ik.” Een aantal van de tekeningen maakte ze zelf. Al sinds ze een klein meisje is, tekent ze. Haar eerste tekening was een portret van John F. Kennedy. Die hangt nu in Canada bij haar zus, dus maakte ze een nieuwe voor zichzelf.

Paddenstoelen tekenen

“Vroeger moest ik in de tekenles altijd maar paddenstoelen tekenen. Toen heb ik op een dag de leraar maar nagetekend. Toen hoefde ik dus nooit meer paddenstoelen te tekenen. Ik heb er talent voor en zou er graag meer over leren.” In het Hamrikheem was er een tijdje een dame die tekenlessen gaf, een dame met een diploma. Daar kon ze veel van leren. Helaas is zij gestopt. Jammer, vindt ze. “

Zenuwtrekken

Soms is het lastig om hier te wonen, want iedereen heeft hier zenuwtrekken en dat is soms erg benauwend. Dan wil ik ook weleens weer een gesprek met iemand die normaal is. Ik kan wel altijd terecht bij de verpleging. Dan pak ik een stoel en loop ik leeg, dat is prettig. Ze zijn heel lief, alleen soms begrijpen ze me niet.” Fien probeert wel mee te helpen met het schoonmaken van haar kamer, maar soms lukt haar dat gewoon niet. “Dan heb ik wel eens onenigheid, want dat snappen ze dan niet. Hoe moe ik ben.”

Het parkje

Naar buiten gaat ze niet heel vaak. “Ik ben gister naar de sigarenboer geweest, daarom ben ik nu ziek. Dat doe ik dus niet snel weer. Soms ga ik wel eventjes wandelen in het parkje hier achter, vooral als er wilde bloemen staan, margrieten bijvoorbeeld. Die zijn dan voor mij. Ik wil ook wilde bloemen op mijn kist als ik dood ben. Of rozen in dezelfde kleur als mijn bruidsboeket. Maar volgens mij gaan ze huizen bouwen in het parkje. Mensen kunnen ook nooit wat laten, he?”

Haar man doet veel van haar boodschappen, dus dat hoeft ze niet zelf te doen. Ook koopt hij al haar kleren. Eten doet ze op haar kamer, maar ze doet mee aan verschillende activiteiten. “Zielig vind ik mezelf niet. Dat heb ik afgeleerd. Ik sta nu vrolijker op en denk niet meer ‘hier lig ik weer’ als ik op bed ga. Ik zou nog wel heel graag een keer naar de stad willen. Dat ik dat zou durven. Misschien een keer bij mijn zoon in de auto. Hij is heel rustig.”

Disclaimer

De ervaringsverhalen op deze site zijn allemaal van cliënten of oud-cliënten. Om privacyredenen maken we gebruik van gefingeerde namen en foto’s. De teksten en verhalen zijn voortgekomen uit het boekje ‘Hamrikheem’ met dank aan Minke Haveman / MNKE.

Feedback