'Ik woon ook vlakbij het balkon. Dan zet ik de deuren open en dan ruikt het lekker naar buitenlucht'
Oude vrouw kijkt uit het raam

Van Zuid-Afrika naar Hamrikheem

“Rinie laat foto na foto zien van haar jongste kleinkind. Ze is net acht weken. “Mooi is ze he? Ze is echt prachtig. Ik ga haar straks weer zien.” Dit weekend logeert ze twee nachtjes bij haar dochter. Ze heeft al haar spullen al gepakt en hoeft alleen nog de taart op te halen die ze bestelde.  Het is haar verjaardag vandaag.”

Gemis

“Wat ik er van vind om hier te wonen? Ik vind het vreselijk. Niet hier, hier is het goed. Maar ik vind het vreselijk dat ik in zoiets moet wonen voor mijn eigen bescherming. Ik mis mijn oude huis, ik had een prachtige tuin. Ik mis mijn auto. Ik mis mijn vrijheid.”

Voelt als buiten

Haar kamer ligt op de hoek en heeft daardoor veel ramen. Prettig vindt ze: “Zo voelt het als buiten. Ik woon ook vlakbij het balkon. Dan zet ik de deuren open en dan ruikt het lekker naar buitenlucht. Behalve als ze er gaan staan roken, maar daar zeg ik dan wat van.” Ze is dan ook veel op haar kamer. “Ik heb het hartstikke druk met mijn handwerkjes en met alle berichten die ik krijg. Ik ben veel op Facebook en mijn andere dochter stuurt veel foto’s en filmpjes van de kleinkinderen. Hen zie ik bijna nooit, ze wonen in Zuid-Afrika.”

Zuid-Afrika

Daar woonde ze zelf ook jaren. Met haar man en drie kinderen. Ook Zuid-Afrika mist ze. “Dan zeggen ze you have to be happy. Of dat ik grateful moet zijn. Maar ik heb zo’n pijn in mijn lijf en het wordt niet beter. En ik baal ervan dat ik hier zit. Dan is het moeilijk om  happy te zijn.”

Deeltaxi

Toch ziet ze ook hoe goed ze het heeft: “In Johannesburg zijn al die dingen er niet. AOW of zo’n huis waar ik nu woon. Hier hebben we bijvoorbeeld een deeltaxi. Die rijdt wel met een omweg, maar zo kan ik toch naar mijn dochter”.

Narchissen

Haar bank ligt inderdaad vol met handwerkjes en briefjes met notities. In een bakje naast haar bank een foto van zichzelf, jong, bruine huid van de zon en gouden oorbellen. Een mooie vrouw. Nog steeds. Op zichzelf, ook wel. “Ik eet lang niet altijd beneden, vaak koop ik mijn eigen eten en ook aan de dagbesteding doe ik niet vaak mee. Ja, met Pasen heb ik een bakje met narcissen gemaakt. Die pluk ik trouwens hier bij de vijver. Er zijn er miljoenen, dus ik mag er best een paar, vind ik.”

Televisie kijkt ze ook veel. Goede programma’s, ze is geen soapie. “Zolang ik er maar iets van kan leren.” En over de hulp is ze tevreden, al doet ze heel veel zelf. “Als ik zorg nodig heb, dan is het er en dat is prettig. Toch mis ik veel.” Ze kijkt op haar telefoon. “We moeten nu stoppen. Mijn zoon komt me zo halen, we gaan mijn verjaardag vieren.” En ze laat nog een paar foto’s zien van een snoezige baby.

Disclaimer

De ervaringsverhalen op deze site zijn allemaal van cliënten of oud-cliënten. Om privacyredenen maken we gebruik van gefingeerde namen en foto’s.

Feedback